| 20:09   
کد خبر : 12652

یادداشت اختصاصی؛

ماسک معتقد است که اساساً رابطه چندان خوبی با المان‌های اصلی متاورس یعنی واقعیت مجازی ندارد و معتقد بوده که ترک دنیای فیزیکی و ورود تمام‌وکمال به دنیای مجازی عملاً ممکن نیست.

پیام نو| «ایلان ماسک»، مدیرعامل تسلا به خاطر اظهارنظرهای جنجالی‌اش معروف است و معمولا برخلاف جریان آب، چه در زمینه بازار و چه فناوری حرکت می‌کند. این روند همچنان نیز ادامه داشته و این فیگور غریب جهان پرتحول امروز گفته که علاقه چندانی به متاورس و وب سه (WEB3) ندارد، چراکه وی معتقد است این واژه‌ها تنها به عنوان کلمات کلیدی و تاکتیک‌های بازاریابی استفاده می‌شوند.

خدشه بر متاورس

وی در این رابطه اخیر گفته است: «گمان نمی‌کنم کسی حاضر باشد در تمام روز یک صفحه نمایش را به صورت خود متصل کند. نمی‌دانم که آیا قدم به جهان متاورس خواهم گذاشت یا خیر، البته مردم در طول روز با من در رابطه با آن بسیار صحبت می‌کنند.»

ماسک معتقد است که اساساً رابطه چندان خوبی با المان‌های اصلی متاورس یعنی واقعیت مجازی ندارد و معتقد بوده که ترک دنیای فیزیکی و ورود تمام‌وکمال به دنیای مجازی عملاً ممکن نیست. ماسک در ادامه می‌گوید: «‌در درازمدت یک نورالینک خاص (پروژه رابط مغزی کامپیوتری) می‌تواند شما را به طور کامل در واقعیت مجازی قرار دهد. به نظرم ما با پذیرش تمام‌وکمال در متاورس فاصله داریم و معتقدم که جنجال‌ها بر سر این پروژه بیشتر صوری است تا واقعی!» ماسک حتی پا را از این هم فراتر گذاشته و گفت که متاورس مثل این است که فرد یک تلویزیون بزرگ را روی بینی‌اش وصل کند!

اما این نورالینک که ماسک چنین به آن می‌بالد چیست و قرار است به چه چیزی تبدیل شود؟ به گزارش مجله فوتوریسم، ماجرای نورالینک بازمی‌گردد به 17 جولای 2019، یعنی زمانی که ماسک برای اولین‌بار از این پروژه پرده‌برداری کرد. کار شرکت نورالینک متمرکز بر رابط مغزی کامپیوتری است و بر روی هدف قرار دادن تراشه‌هایی در مغز انسان‌ها و تقویت توانایی فیزیکی آن‌ها از این طریق فعالیت می‌کند. در واقع بدیل ماسک برای متاورس، ایده اصلی پروژه نورالینک است: قرار دادن تراشه‌ای در مغز به‌وسیله عمل جراحی.

پروژه نورالینک در آغاز برای کمک به افراد ناتوان شکل گرفت تا آن‌ها با تقویت قابلیت‌های مغزی خود بتوانند دست به کارهای ساده بزنند. هدف اصل این پروژه البته، ‌به گفته خود ایلان ماسک، همزیستی با هوش مصنوعی است. نورالینک طی یک جراحی، روی سطح مغز فرد قرار می‌گیرد. البته ایده ایمپلنت‌های مغزی چندان موضوع جدیدی نیست و پیشتر در دهه 1970 میلادی، آزمایشات و پیشروی‌های زیادی در این حوزه شکل گرفته بود.

آزمایش‌های صورت گرفته نشان داده که میدان‌های الکتریکی در مغز زمانی شکل می‌گیرند که اعصاب پیام‌هایی را به یکدیگر ارسال می‌کنند. به عنوان مثال، نورالینک از الکترودها برای تشخیص اینکه اعصاب مغز در حال ارسال پیام به یکدیگر هستند یا نه، استفاده می‌کند. ماسک پیشتر درباره برتری نورالینک بر متاورس گفته بود: « این دستگاه به صورت هم سطح با جمجمه کاشته شده و به صورت بی‌سیم شارژ می‌شود، بنابراین ظاهر و احساس شما کاملاً عادی است.»

نورالینک: از رویا تا واقعیت

نکته جالب درباره نورالینک نه صرفا فرآیند پیچیده کار گذاشتن آن در مغز که نیازمند جراحی بدون ربات و پیش‌بینی‌های پیچیده عصبی است، بلکه بخشی از آن است که بیرون از سر قرار می‌گیرد و قابل‌مشاهده است. نکته اینجاست که اگر قرار باشد که هر بار برای به روز رسانی نرم افزاری، نیاز باشد که باز به سراغ جراحی رفته و دستکاری در تراشه داخل جمجمه صورت بگیرد، با موضوعی سخت و تقریبا غیرممکن روبرو می‌شویم و به همین خاطر لازم است که یک تراشه و قطعه بیرونی نیز برای کنترل الکترودهای داخلی وجود داشته باشد. بنابراین ایلان ماسک و تیمش، از یک قطعه بزرگ نورالینک در بخش پشت گوش استفاده می‌کنند. نام این قطعه «لینک» است که نرم‌افزار نورالینک و همچنین باتری برای عملکرد همیشگی در آن قرار دارد. این بدان معناست که وقتی شارژ باتری پایین بوده،‌ می‌توانید آن را از پشت گوش جدا کرده و به شارژر بزنید. آپدیت‌های نورالینک نیز از طریق همین دستگاه موسوم به لینک صورت می‌گیرد.

چند روز پیش، ماسک درباره نورالینک و برنامه‌های آن شفاف‌سازی بیشتری کرد و تصویری دقیق‌تر از آینده این پروژه بلندپروازانه که آدمی را بیش از همیشه به یاد فیلم‌ها و کتاب‌های علمی‌تخیلی می‌اندازد ارائه داد. وی در گفت‌وگویی با روزنامه وال‌استریت ژورنال گفت: «نورالینک روی میمون‌ها به خوبی کار می‌کند و در واقع ما آزمایش‌های زیادی در این زمینه انجام داده‌ایم. فعلا نمی‌توان درباره جزئیات اظهارنظر کرد اما می‌توانم تایید کنم که تا به اینجای کار، نورالینک بسیار ایمن و قابل‌اعتماد است و دستگاه لینک را می‌توان به‌راحتی حذف کرد و این کار هیچ مشکلی ایجاد نمی‌کند.»

وی افزود: «امید ما این است که این سازوکار را بتوانیم روی انسان نیز به صورت گسترده آغاز کنیم. هدف اولیه ما این است که این فناوری را روی انسان‌هایی اعمال کنیم که دچار آسیب‌های شدید نخاعی هستند. امید ما دریافت مجوز از سازمان غذا و داروی آمریکا است.» ماسک همچنین طی پیامی توئیتری گفت: «پیشرفت زمانی صورت می‌گیرد که بتوانیم سال آینده این دستگاه‌ها را روی انسان‌ها کار بگذاریم (به‌سختی می‌توان با میمون‌ها حرف زد).»

ماسک همچنین درباره پروژه بلندپروازانه خود گفته است: «‌نورالینک یک چیز اجباری نیست، این چیزی است که اگر بخواهید می‌توانید انتخاب کرده و آن را داشته باشید. اما این چیزی است که من فکر می‌کنم برای یک جهان متمدن، به راستی مهم خواهد بود.»

البته بسیاری در زمینه رشد بدافزارها و باج‌افزارها در صورت عملیاتی شدن نورالینک در سطح کلان هشدار داده‌اند. با این همه، هنوز نمی‌توان با قاطعیت در این زمینه اظهارنظر کرد، چراکه از قرار معلوم راه زیادی تا فراگیر شدن این فناوری باقی مانده است. اما یک چیز از همین حالا مشخص است و آن این‌که، نورالینکِ ماسک تهدیدی جدی برای پروژه متاورس به حساب می‌آید؛ پروژه‌ای که حالا سر و صدای زیادی به پا کرده و ممکن است ایلان ماسک آرام آرام آنرا به حاشیه براند.

 

 

 

 

ارسال نظر