کد خبر : 1580

وضعیت خاص نوادا در رقابت مقدماتی

وضعیت خاص نوادا باعث می‌شود چنین گمانه‌زنی درباره قطعیت برد سندرز چندان قابل‌اتکا نباشد. سندرز شانس اصلی است اما عجیب نخواهد بود اگر فردا با خبر پیروزی وارن یا بایدن مواجه شویم.

برنی سندرز روزهای خوبی را در رقابت مقدماتی دمکرات‌ها می‌گذراند. بداقبالی‌های رقبایش، جو بایدن، الیزابت وارن، مایکل بلومبرگ و دیگران به سود او ردیف شده‌اند و بعد از پیروزی‌هایش در آیوا و نیوهمپشایر، جایگاه اولش در نظرسنجی‌های ملی، پیشتازی‌اش در نظرسنجی‌های نوادا و رشدش در ایالت بعدی یعنی نیوهمپشایر، به مدعی اصلی رقابت تبدیل شده‌است.

در نوادا، فاصله او با نفر بعدی در نظرسنجی‌ها دورقمی شده‌است تا بسیاری نتیجه بگیرند، او نوادا را از آن خود کرده. حتی برخی رسانه‌ها رقابت این ایالت را رقابتی برای کسب جایگاه دوم توصیف کرده‌اند؛ اما وضعیت خاص نوادا باعث می‌شود چنین گمانه‌زنی‌ای چندان قابل‌اتکا نباشد. سندرز شانس اصلی است اما عجیب نخواهد بود اگر فردا با خبر پیروزی وارن یا بایدن مواجه شویم.

دلیل اول در این زمینه این است نوادا هم به لحاظ کمی و هم کیفی در زمینه نظرسنجی از ایالت‌هایی قبلی عقب است و نمی‌توان با همان اطمینانی که مثلاً به نظرسنجی سلزر در آیوا وجود دارد، درباره نظرسنجی‌های این ایالت قضاوت کرد.

مسئله دیگر که ماجرا را پیچیده‌تر می‌کند این است که نوادا هم مثل آیوا، انتخابات برگزار نمی‌کند و با جلسات شور رأی خود را تعیین می‌کند. این یعنی رأی‌دهندگان پس از ورود به سالن رأی نیز فرصت شنیدن مواضع جدید و تغییر عقیده دارند. ساختار سیاسی نوادا از اتحادیه‌های کارگری قدرتمندی تشکیل شده که برخی از آن‌ها با سندرز مخالف‌اند و احتمالا از قدرت سازمان‌دهیشان علیه او در روز رأی‌گیری استفاده خواهند کرد. مسئله حد نصاب باعث می‌شود، طبق تعریف نوادا ناچار باشد نتیجه‌ای متفاوت با نظرسنجی‌ها ارائه کند، به این معنا که اگر کسی مثل تام استایر طبق نظرسنجی‌هایش، حول و حوش ۱۰درصد رأی داشته باشد، هواداران او در دور دوم باید به سراغ گزینه‌های دیگر بروند. در چنین شرایطی مخالفان سندرز تلاش خواهند کرد این هواداران را به سمت گزینه‌های دیگر ببرند و این شانس رشد مدعیان دیگر این ایالت مثل بایدن و وارن را بالاتر می‌برد.

نکته دیگری که باعث می‌شود احتمال تفاوت نتیجه بین نظرسنجی‌ها و نتیجه نهایی پایین نباشد، به ذات رقابت مقدماتی مربوط است. برخلاف انتخابات اصلی، گزینه‌هایی که در انتخابات مقدماتی پیش روی رأی‌دهندگان هستند، همه به یک جریان نزدیک‌اند. به دلایل مختلف، از ویژگی‌های شخصی تا مواضع سیاسی در مسائل مختلف، هر رأی‌دهنده‌ای به طور بالقوه چند نفر از کاندیداها را به عنوان گزینه‌های قابل‌قبول پیش رو دارد و بلکه برخی رأی‌دهندگان، در نهایت به همه گزینه‌های پیش رو راضی‌اند. این البته نیاز حیاتی حزب است تا پس از پیروزی یکی از گزینه‌ها، بتواند هواداران همه یا لااقل اکثریت آن‌ها را در انتخابات اصلی برای رقابت با حزب رقیب پای صندوق بیاورد اما در انتخابات مقدماتی، این مسئله باعث می‌شود تغییر تصمیم برای رأی‌دهندگان حتی در دقیقه نود، سخت و بعید نباشد. این تغییر ممکن است مثلاً به شکل تصمیم برخی رأی‌دهندگان به وارن برای حمایت از سندرز در جهت حفاظت از گزینه چپ‌گرا در مقابل امثال بلومبرگ و بایدن نمود پیدا کند یا برعکس، به شکل مهاجرت حامیان بایدن به کمپ بوتجج برای متوقف‌کردن سندرز. تا لحظه آخر فرصت تصمیم‌گیری هست و موضوع همین است.

هیچ کدام از این حرف‌ها به معنای انکار شانس سندرز نیست. سندرز با اختلاف شانس اصلی پیروزی در نواداست، اما شاید به قول گزارشگر فوتبال صداوسیما فعلا امتیاز نوادا را برای سندرز باید با مداد نوشت!

ارسال نظر