کد خبر : 1987

سه‌شنبه آخر

جو بایدن را حالا دیگر باید نامزد دمکرات‌ها در انتخابات ریاست‌جمهوری حساب کرد.

جو بایدن را حالا دیگر باید نامزد دمکرات‌ها در انتخابات ریاست‌جمهوری حساب کرد. چندین ماه پیش او به عنوان گزینه اجتناب‌ناپذیر مطرح می‌شد. بیست و چند نامزد دیگر و چندین فرازوفرود کار را به جایی رساندند که صحبت از کناره‌گیری بایدن هم مطرح شود اما نهایتاً در فاصله ایالت چهارم تا سه‌شنبه بزرگ دوم مشخص شد همان پیش‌بینی ساده ابتدایی درست از کار درآمده است. بایدن در مقابل اتهامات ایجاد مزاحمت برای زنان، سوابق تصمیمات سیاسی علیه زنان، مهاجران و طبقات متوسط به پایین قرار گرفت، سابقه چنددهه‌ای او به چالش کشیده شد، رویکرد او کهنه خوانده شد، حضور سیاسی‌اش نماد تکرار روندهای ناموفق پیشین توصیف شد و عبور از او، حرکت به سمت آینده لازم آمریکا اعلام شد، اما در نهایت و در صحنه انتخاباتی، البته با حمایت سنگین ساختار قدرت حزب دمکرات، این بایدن بود که پیروزی تقریباً آسانی به دست آورد.

انتخاباتی که سه‌شنبه برگزار شدند، آخرین فرصت کارزار برنی سندرز برای نمایش این بودند که او هنوز در این رقابت شانسی دارد. نتیجه اما مشخص است. او در ایالت مهم میشیگان با فاصله باخت و در بقیه ایالت‌ها هم نتیجه چندانی کسب نکرد. حالا هم اعداد و ارقام و هم چشم‌انداز ایالاتی که هنوز در رقابت هستند حاکی از این است که انتخابات مقدماتی دمکرات‌ها عملاً تمام شده و جو بایدن نامزد دمکرات‌ها خواهد بود.

تا همین دو هفته پیش از دید بسیاری کارزار بایدن تمام شده تصور می‌شد و برخی منتظر بودند مایکل بلومبرگ یا پیت بوتجج پرچم جناح میانه را بلند کنند. قبل از سه‌شنبه بزرگ هفته گذشته صحبت از این بود که آیا سندرز می‌تواند با پنجمین روز خوبش از همه فاصله بگیرد یا بایدن می‌تواند شانس خود را حفظ کند. حالا اما دیگر عملا رقیبی در کار نیست و کسی شانسی برای پس‌گرفتن صدر جدول از بایدن نمی‌بیند. تنها چیزی که ممکن است بایدن را از نامزدی دور کند، اتفاقات غریب فراسیاسی مثل ابتلای او به کرونا، یا گاف‌های سنگین و غیرقابل‌جبران مثل یک رسوایی سیاسی غافلگیرکننده است. تازه در آن شرایط هم بعید است نامزدی به آخرین رقیبش، برنی سندرز برسد، چون رأی‌هایی که به بایدن داده شده، به سبد سندرز ریخته نخواهند شد.

کناره‌گیری‌های پشت سر هم بوتجج، ایمی کلوبشار و بلومبرگ و حمایت آن‌ها از بایدن، در کنار حمایت کاندیداهایی که پیشتر کنار رفته بودند، مثل بتو اورورک، کامالا هریس و کوری بوکر، در کارزار بایدن مؤثر بودند، کناره‌گیری الیزابت وارن و سکوت او در قبال رقابت بین سندرز و بایدن، به جای حمایت از دیگر چپ‌گرای صحنه یعنی سندرز هم بی‌اثر نبود؛ اما آنچه پیروزی بایدن بر سندرز را به طور کامل‌تری توضیح می‌دهد، همان عزم جزم و تصمیم قاطع حزب دمکرات برای متوقف‌کردن سندرز بود که پیشتر درباره‌اش گفتیم.

ادامه حضور سندرز در صحنه رقابت می‌تواند برای او فقط هزینه داشته باشد. او از این جا به بعد عملاً با نامزد حزب دمکرات طرف است و حملات و انتقاداتش به او، حمله به گزینه دمکرات‌ها که او را در معرض حمله همه‌جانبه حزب قرار می‌دهد. در سال ۲۰۱۶، او حضورش در کارزار را در شرایطی ادامه داد که شانس بسیار پایینی داشت اما نه این قدر پایین و نه این قدر زود. علاوه‌براین، موج منفی علیه هیلاری کلینتون بسیار قوی‌تر از چیزی بود که اکنون درباره بایدن بشود پیدا کرد. ضمن این که ابزار مهم ابراز قدرت سندرز، یعنی تجمعات انتخاباتی‌اش، به خاطر کرونا عملاً غیرقابل‌استفاده می‌شود.

سندرز البته گفته در صحنه رقابت خواهد ماند و در مناظره هفته آینده در مقابل بایدن هم حضور خواهد داشت. این ممکن است آخرین برنامه جدی سندرز برای اجبار بایدن به پذیرش برخی مواضع باشد، کاری که سندرز با کلینتون هم کرد، یا شاید، آن طور که برخی هوادارانش می‌خواهند، سندرزی که با توجه به سن و سالش، فاصله زیادی با پایان عمر سیاسی‌اش ندارد، واقعاً قصد همکاری با سیاست‌هایی که سال‌ها دشمن آن‌ها بوده را ندارد و می‌خواهد به حملات ادامه دهد. آن چه روشن است سندرز به چیزی فراتر از معجزه برای توقف بایدن نیاز دارد و در چنین شرایطی، شاید برخی رأی‌دهندگان به او نیز حمله به بایدن به عنوان رقیب ترامپ را نپسندند، گرچه باشند برنی‌خواهانی که در شبکه‌های اجتماعی گفته باشند، بین بایدن و ترامپ رأی نخواهند داد.

درباره این که چرا این عزم جزم در میان دمکرات‌های میانه رو شکل گرفت، بیشتر حرف خواهیم زد و البته درباره این که آیا این فصل آخر داستان سندرز است؟

ارسال نظر