| 21:13   
کد خبر : 11858

مهناز غمخوار:

نمایشنامه خوانی «زمستون» به نویسندگی و کارگردانی «مهناز غمخوار» از 4 تا 6 دی ماه 1400 از ساعت 17:00 در سالن استاد جوانمرد به نشانی، خیابان نجات اللهی، خیابان سمیه، پلاک 26، با خوانشگری مهناز غمخوار، دستیار کارگردانی مرتضی برزرگرزادگان، موسیقی فرید نوابی و عکاسی سیامک زمردی به روی صحنه خواهد رفت.

به گزارش خبرنگار  پیام نو؛ مهناز غمخوار، نویسنده و کارگردان «نمایشنامۀ زمستون»، با بیان این که از سن 5 سالگی در کنار پدر پا به عرصۀ هنرهای نمایشی گذاشته است، گفت: به طور حرفه‌ای از سال 70 با نمایش «بچۀ تابستان» وارد هنر شدم و در همان زمان برنده جشنوارۀ تئاتر فجر همان سال شدم.

غمخوار که خوانندگی برای فیلم‌های سینمایی همچون «ورود آقایان ممنوع»، «مرثیه برف»، «سه زن»، «چشمان سیاه» را در کارنامه دارد، با بیان این که پدر و مادرش همواره در تمامی مراحل زندگی مشوق او بوده اند، افزود: پدرم را چند سالی است که از دست دادم و بسیار دلتنگ او هستم و مادرم نیز مدت هاست که از عرصۀ هنر فاصله گرفته است، با این وجود باید بگویم که خانواده ام نقش مهمی در هدایت من در مسیر هنر داشته اند.

وی با بیان این که سالها پیش پدرش از او خواسته است که در کنار بازیگری، کمی نیز به نویسندگی بپردازد، ادامه داد: همواره در تلاش بودم تا چنین نمایشنامه‌ای را که امروز در دست دارم، بنویسم و با این که نوشتن همواره برایم سخت بوده است، اما باید بگویم که این کار را به سرانجام رساندم، اما پدرم، که محرک اصلی من برای نوشتن بود، امروز نیست که این صحنه‌ها را ببیند و جای او خالی است.

این نویسنده با اشاره به این که این اثر نمایشی را به یاد حسن حامد نگاشته و از متن «بچۀ تابستان» ایده گرفته است، اضافه کرد: تلاش کردم تا مخاطبم را با اجرای این نمایشنامه یا اجرای این نمایش به فکر وادارم و سهمی داشته باشم تا مراقب هم باشیم، همدیگر را دوست داشته باشیم به همین سادگی.

غمخوار ضمن ابراز تأسف از این امر که امروز دنیا به خاطر تنهایی تک تک آدم‌ها در حالی نابودی است، اظهار داشت: گاهی وقت‌ها تنهایی و رنج، از آدم‌ها یک موجود خطرناک می‌سازد و باید پذیرفت که همیشه آدم رنج کشیده، مهربان نیست دقیقاً برای همین دلیل است که می‌گویم می‌بایست مراقب مهربانی هایمان باشیم.

وی که اجرا براینمایش‌هایی چون «شازده کوچولو»، «شهرزاد»، «رویاهای خلیج فارس»، «شمس»، «فاندو» و «ولیز» را در کارنامۀ هنری خویش به ثبت رسانده است، با اشاره به این که نقشی که در این نمایش ایفا می‌کند، بسیار دوست داشتنی و احساسی است، تصریح کرد: می‌توانم بگویم این شخصیت را بسیار دوست دارم، چرا که حرف‌های قشنگی می‌زند و به موضوعاتی می‌پردازد که روز به روز در میان جامعه کمرنگ تر می‌شود و به جریان عشق هایی می‌پردازد که رفته رفته از بین می‌روند.

غمخوار با ابراز تأسف از این امر که امروز، احساسات با وجود گسترش تکنولوژی در حال از بین رفتن هستند، خاطر نشان کرد: متأسفانه امروز فرهنگ در حال فراموشی است و می‌بینیم که هیچ کس نمی‌خواهد به حرف دیگری گوش بدهد و این موضوع برای عموم اقشار جامعه بسیار ناراحت کننده است.

این نویسندۀ با سابقه، با بیان این که شخصیتی را در این قصه پرورش داده است که کاملاً پاک، معصوم و بی ریاست، یادآور شد: ولی شخصیت داستان من کاملا پاک، معصوم و بی ریاست و حرفایش به این دلیل قشنگ است که راست می‌گوید، اما متأسفانه امروز دنیای ما، راست را دروغ و بد می‌شناسد.

غمخوار، با بیان این که با به روی صحنه بردن این اثر نمایشی می‌خواهد به تماشاچی تلنگری بزند و به او بگوید که هرگز نباید از کنار احساسات یکدیگر به سادگی عبور کنیم، تأکید کرد: شاید توجه و حمایت ما از عزیزی، بتواند به کلی سرنوشت او را عوض کند و به همین خاطر است که من همیشه می‌گویم برای کمک کردن به دیگران بیایم قلبشان را بسازیم نه قبرشان را.

04

وی در همین راستا، با تأکید بر این مفهوم که امروز می‌بایست از هم دلجویی کنیم و مراقب مهربانی‌هایمان باشیم، گفت: شاید مخاطب من با شنیدن و خواندن این سخنان، این حرف‌ها را حرف هایی تکراری تلقی کند، اما باید گفت که در حال حاضر اوضاع آن قدر بد است که این حرف‌ها باید مدام تکرار شود.

نویسنده و کارگردان نمایشنامه‌خوانی «زمستون» با بیان این که با وجود بیماری کرونا، زندگی به سمتی پیش رفت که این معضل بر روی روند زندگی همۀ انسان‌ها تأثیر گذاشت و به نوعی، تغییرات ظاهری در سبک زندگی افراد ایجاد کرد، افزود: این موضوع بسیار نگران کننده است و اگر گفته ام که می‌بایست از یکدیگر دلجویی کنیم، به همین علت است چرا که احساسات انسان‌ها در حال تغییر است و این دور شدن انسان‌ها از یکدیگر، برای نسل بشر بسیار خطرناک است.

این هنرمند عرصۀ هنرهای نمایشی، با اذعان به این امر که بالأخره همه تنهایی را تجربه می‌کنیم و گریزی از این مسئله نیست، ادامه داد: این موضوع بسیار غم‌انگیز است و شخصیت داستان من، دقیقاً همین شخصیت تنها است و من می‌خواهم با این داستان، تنهایی و رنج را در مقابل چشمان مخاطبانم به تصویر بکشم.

غمخوار با بیان این که از نظر او هنر و هنرمند زمانی معنی واقعی خودش را پیدا می‌کند، که بتواند روی مخاطب تأثیر مثبت بگذارد، اضافه کرد: هنرمند باید به گونه‌ای رفتار کند که وقتی مخاطب با موضوعی روبرو می‌شود، مثلاً یک نمایشنامه یا نمایش را به تماشا می‌نشیند و بعد از آن از سالن خارج می‌شود، دچار یک زندگی وافعی شده باشد، چیزی به او اضافه شده باشد و قدرت تفکر و تأمل داشته باشد و این جاست که می‌توان گفت اگر هنرمند بتواند در ذهن مردم رسوخ کند، می‌تواند موفق باشد و این گونه است که رسالت خویش را انجام داده است.

وی در پایان این گفتگو، با بیان این که نمی‌داند پس از پایان یافتن این بیماری، چه رخدادی قرار است برای هنر و به ویژه تئاتر اتفاق بیفتد، اظهار داشت: من فقط همین نکته را می‌دانم که گویی کل دنیا بر روی هنر و هنمرند متمرکز شده اند و عشق، انسانیت و هنر نمی‌گذارد که انسان تنها زندگی کند.

غمخوار، با بیان این که امروز اتفاقاتی در کرۀ زمین می‌افتد که برای همه ناهنجار به نظر می‌آید، اظهار امیدواری کرد: امیدوارم روزی همۀ این مشکلات حل شود تا دوباره در کنار هم، با رقم زدن اتفاقات خوب، روزهای روشن را شاهد باشیم.

02

 

 

ارسال نظر