کد خبر : 4480

سید حسن موسوی چلک/ رئیس انجمن مددکاران اجتماعی

خشونت در کنار سرقت، در رتبه‌های بالای فراوانی پرونده‌های قضایی کشور قرار دارد.

 

چه بخواهیم، چه نخواهیم، شرایط سختی را در حوزه اجتماعی و ازجمله آسیب های اجتماعی می گذرانیم؛ شرایطی که محصول حدود چند دهه غفلت از آسیب های اجتماعی در دیگر حوزه هاست. ازجمله این شرایط می توان به آمارهای مرتبط با خشونت های اجتماعی و خانوادگی و... اشاره کرد که در دوران شیوع ویروس کرونا کمی مشهودتر شده است؛ نه اینکه محصول این دوران باشد.

اخبار خشونت در این چند وقت از قبیل قتل رومینا به دست پدرش، ریحانه عامری به دست پدرش، خودکشی دو جوان با همدیگر در خوزستان که به هم علاقه مند بودند، قتل های کرمان، کرمانشاه، تهران و... . این حوادث در کشور که هم زمان مورد توجه افکار عمومی، مردم، رسانه ها، شبکه های اجتماعی و حتی مسئولان قرار گرفته، خود نشان می دهد که نباید و اصلا حق نداریم در برابر این شرایط بی تفاوت باشیم.

درواقع نگران این هستم که دیدن خشونت و اعمال آن عادی سازی شود که خیلی خطرناک است. استناد می کنم به آمار های ارائه شده از سوی رئیس سازمان پزشکی قانونی که از وقوع ۸۵هزار و ۴۲۰ مورد همسر آزاری خبر داده بودند که به طورمیانگین روزانه ۲۳۲ مورد همسر آزاری در کشور و در مدت یک سال و در هر ساعت حدود ۱۰ مورد آن رخ داده است.

رشد ۱۲.۵ درصدی کودک آزاری در مقایسه با سال قبل خبر دیگری بود که منتشر شد. گرچه شما مخاطبان گرامی بهتر از من اشراف دارید که این آمار ها با آمار های واقعی فاصله دارد؛ چون بسیاری از این موارد ثبت یا گزارش نمی شود. اینها مواردی هستند که در سازمان پزشکی قانونی ثبت شده است. مراجعه به آمار های اورژانس اجتماعی و مراکز ارائه کننده خدمات مددکاری اجتماعی، مشاوره و روان شناسی و... خود گویای وخامت حال ما از منظر خشونت خواهد بود.

چقدر آمار های خشونت های جنسی ثبت و گزارش می شود؟ چقدر خشونت های عاطفی (روانی) و حتی خشونت های ناشی از مسامحه یا غفلت، تخریب اموال عمومی و... گزارش می شود؟ آمار پرونده های قضائی هم نشان می دهد که خشونت و ازجمله ضرب وجرح در کنار سرقت که من آن را هم از مصادیق خشونت اجتماعی قلمداد می کنم، در رتبه های بالای فراوانی پرونده های قضائی در کشور قرار دارد.

تاملی بر این داده های خام نشان می دهد که این سوال مطرح شود که واقعا ما را چه شده است؟ این همه خشونت یعنی ضعف روابط انسانی حتی بین نزدیک ترین کسان مان، یعنی اعضای خانواده: پدر، مادر، فرزند، همسر و... یا همسایگان و دوستان و اقوام و همکاران. حتی اخباری مبنی بر خشونت به حیوانات را هم می شنویم. این موضوع را که خشونت نتیجه غفلت از حوزه های دیگر است، نفی نمی کنم؛ موضوعاتی از قبیل کاهش نشاط اجتماعی و فردی، کاهش سرمایه اجتماعی، کاهش قانون مداری و احترام به قانون، ضعف اخلاق اجتماعی، ضعف مدارای اجتماعی، ضعف در به کارگیری مهارت های تاب آوری اجتماعی و فردی، اقتصاد ضعیف، افزایش اختلالات روانی و... می توانند در کنار تعیین کننده های دیگر سلامت اجتماعی و روانی، در بروز و ظهور چنین شرایطی تاثیرگذار باشند.

وقتی پدر «رومینا» خود جای قانون می نشیند و دخترش را می کشد؛ یعنی بی احترامی به قانون، حتی اگر برای خودش دلایلی داشته باشد که خود را به اصطلاح بر حق بداند (از نظر من مورد تایید نیست). خانه محل آرامش و کانون مهر و دوستی است؛ ولی طبق همین آمار ارائه شده و حتی آمار های مراکز دیگر می بینیم که دیگر این کانون مانند گذشته در همه خانواده ها، یک کانون گرم نیست. افراد به جای اینکه مرهمی باشند بر زخم هایی که برای اعضای خانواده شان ایجاد می شود، خود زخمی می شوند بر زخم های دیگر؛ زخم هایی که هرچه عمیق تر بشوند، مداوای آنها سخت تر و سخت تر می شود (بعضی جاها هم غیرممکن می شود و عوارض بسیار خطرناکی دارد).

وقتی من رفتار پرخاشگرانه ای  درباره اطرافیانم و کسانی که با آنها زندگی می کنم و سروکار دارم، نشان می دهم؛ یعنی دارم این پیام را می دهم که خودخواهم، به حقوق و خواسته های دیگران بی توجه هستم، خود را برتر از شما می دانم، رنجاندن دیگران را برای جلوگیری از رنجش خودم عیب نمی دانم و...، این در حالی است که لازمه زندگی اجتماعی و خانوادگی، احترام به دیگران و حقوق شان، اهمیت دادن به نیاز های خود و دیگران، صدمه نزدن به دیگران، به رسمیت شناختن و اهمیت دادن به افکار، عقاید و احساسات خود و دیگران و... و در یک معنای عام تر توجه به اخلاق در تعاملات با دیگران و ترویج روابط انسانی است که شعار سال ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ فدراسیون جهانی مددکاران اجتماعی است.

منبع: شرق

ارسال نظر