کد خبر : 7635

محمود گلزاری| استاد دانشگاه علامه طباطبایی

دکتر محمد زارع جوشقانی، الگوی راستین مهربانی و شفقت بود.

پیام نو| فرانک اسنودن؛ استاد برجسته‌ی تاریخ پزشکی در دانشگاه ییل؛ در گفت‌وگو با ایزاک چاتنر، خبرنگار روزنامه نیویورکر می گوید: «بیماری‌های عالم‌گیر، آئینه‌ای برای نشان دادن کیستی ما هستند. این آئینه فقط نمونه تاریک بشر را نشان نمی‌دهد، بلکه سویه‌ی قهرمانانه او را نیز آشکار می‌سازد».

دکتر محمد زارع جوشقانی -جراح و متخصص بیماری های چشم و رئیس بیمارستان شهید لبافی نژاد- که دو روز پیش در صف مقدم رسیدگی به بیماران کرونایی، به علت گرفتار شدن در چنبره این ویروس تاج‌دار! از دنیا رفت؛ الگوی راستین مهربانی و شفقت بود که سویه روشن انسانیت را برایمان نمایان ساخت.

نهال آشنایی من با ایشان -در سال ۱۳۹۵ که در بیمارستان شهید لبافی نژاد بستری بودم- جوانه زد و با دیدارهای دوستانه و همدلانه، در مطب ایشان به بار نشست.

دکتر زارع، خداباوری بیدار دل و دین مداری بدون ریا بود که ایمان داشت محبوب ترین کار نزد پروردگار، مهرورزی و یاری‌رسانی به درماندگان و ناتوانان است.

گاه‌گاهی که در جریان مشکلات خانوادگی برخی مراجعان و بیماران تهیدست خود قرار می گرفت، آنها را برای مشاوره، به من ارجاع می داد و تاکید می کرد: «خودم هزینه مشاوره را بدون آن که بفهمند، می پردازم». من هم که از اخلاص آن بزرگ مرد شگفت زده می شدم و غبطه می خوردم، خواهش می کردم مرا نیز در ثواب نیت و عمل خیر خود همراه سازد.

دکتر زارع به هر سه ویژگی اخلاق نیکو یعنی گشاده رویی، پاکیزه گویی و نرم خویی آراسته بود.

به خانواده خود عشق می ورزید و بر خلاف برخی از متخصصان و مدیران پرکار؛ برای همسر و فرزندانش وقت می گذاشت. وقتی از پسران جوان خود سخن می‌گفت و این که چگونه با آنها، همراه و همزبان و همبازی می‌شود، چهره اش از شادمانی می درخشید.

اینک ما و همه دوستداران دکتر زارع و به ویژه مردم رنجدیده و کرونا زده؛ از پرکشیدن آن عزیز؛ به سوی خداوند مهرآفرین، محروم و سوگوار شده‌ایم؛ اما خوش‌حالیم که او -در این زمانه آکنده از نامردمی‌ها و خودخواهی‌ها؛ با شهادت خود، در عرصه درمان بیماران- شعله‌ی باور به نیمرخ دل‌افروز و تابناک انسان را در دل ما برافروخت‌ و ماندگار ساخت.

ارسال نظر