کد خبر : 8724

سیما یاری، شاعر در سوگ محمدرضا باطنی نوشت؛

محمدرضا باطنی هرگز مرثیه‌خوان نشد. کنج خانه را برگزید بی‌آنکه خاموشی را برگزیند.

پیام نو| سیما یاری - خبرهای غم‌انگیز یکی بعد از دیگری می‌رسند و دیگر نمی‌دانیم چگونه تسلیت بگوئیم و بر غم فقدان کدام عزیز اشک بریزیم.

من نمی‌دانم که اهل فرهنگ ما با نظرات واژه‌سازی دکتر باطنی تفاهم دارند یا خیر. اجازه می‌خواهم این بحث تخصصی و دشوار را به صاحب‌نظران ترجمه و زبان‌شناسی واگذار کنم و در این مطلب کوتاه از زاویه دیگری از دکتر باطنی سخن بگویم؛ زبان‌شناس، مترجم و روشنفکر سرشناس.

او دانشور متواضع و پرتلاشی بود که علیرغم دردهای بسیار جسمی و بیماری و رنج جانکاه اوضاع عمومی، از پای در نیامد. باطنی هرگز مرثیه‌خوان نشد. کنج خانه را برگزید بی‌آنکه خاموشی را برگزیند. در خلوت متواضعانه خود قلم به دست گرفت و انگار با وقوف به مجال کوتاه حضورش در میان ما، بیش از گذشته نوشت و با فارسی شیوایش، ترجمه کرد.

عقاید نو به نو را انتقال داد. گویی به درستی می‌دانست که برای گذار از ظلمت، چراغی باید داشته باشیم؛ چراغی به نام دانش و آگاهی تا تلاشی باشد برای دور شدن از تعصب و تیره‌روزی. ما از او اخلاق روشنفکری را به یادگار داریم. ما از دکتر باطنی آن تبسم شیرین و امیدوار و مهربانی بی‌دریغش را برای این سرزمین و مردمانش به یادگار داریم. ما دکتر باطنی را آنگونه که بود به خاطر می‌سپاریم با آثاری که برای ما هدیه آورد با قلبش و با قلمش. باشد که چراغ دانش این عزیزان همواره دست به دست زنده بماند و همچنان بر ظلمات نادانی‌ها و تعصبات، نور ببخشد. یادش گرامی.

سیما یاری

ارسال نظر