کد خبر : 487

اعضای اتحادیه اروپا از پیروزی محافظه‌کاران در بریتانیا راضی‌اند

در نگاه اول به نظر می‌رسد این خبر باید به گوش اعضای اتحادیه اروپا، به‌خصوص حامیان قدرت آن، ناخوشایند باشد اما واقعیت چیز دیگری است

این هفته، پارلمان بریتانیا که حالا در اختیار اکثریت قاطع محافظه‌کار است، یک رأی تأییدی دیگر هم به پروژه برگزیت نخست‌وزیر داد تا بوریس جانسون، یک گام به مقصد برگزیتی‌اش نزدیک شود. تقریباً تردیدی نمانده که برگزیت اجرایی خواهد شد و بریتانیا از اتحادیه اروپا خارج می‌شود و تمام سؤالات و ابهامات حالا مربوط به چگونگی اجرایی‌شدن این خروج و زمان آن است.

به گزارش «پیام نو» ،در نگاه اول به نظر می‌رسد این خبر باید به گوش اعضای اتحادیه اروپا، به‌خصوص حامیان قدرت آن، ناخوشایند باشد اما واقعیت چیز دیگری است یا لااقل چیز دیگری شده‌است. اگر چهار سال قبل، زمانی که همه‌پرسی به نفع برگزیت تمام شد، بلافاصله کار به تصویب طرح نهایی در پارلمان می‌کشید، اروپاییان احتمال افسوس می‌خوردند اما حالا آن‌ها دارند نفس راحتی می‌کشند. بالاخره تکلیف معلوم شد.

بریتانیا از زمان تصویب برگزیت چندین و چند پیشنهاد و گزینه نزد اتحادیه اروپا برده‌است و چندین بار مهلت اعلام تصمیم نهایی و نتیجه توافق با اتحادیه را تمدید کرده‌است و اروپا، اگر چه هر بار با انگیزه کمتر، این تمدیدها را پذیرفته‌است. شاید بخشی از این پذیرفتن حاصل تمایل به دادن فرصت به بریتانیا بوده‌است تا شاید از تصمیمش برگردد اما بخش مهمی از این کش‌آمدن، در سمت اروپا، از ناچاری بوده‌است. تا وقتی بریتانیا مشخص نمی‌کرد دقیقاً می‌خواهد چه بکند، گامی به جلو نمی‌شد برداشت، مگر به سمت آشوب یک برگزیت بی‌توافق. وقت و انرژی وحشتناکی که برگزیت می‌طلبید، تنها از پارلمان بریتانیا صرف نمی‌شد و بخش اعظم توان اتحادیه اروپا نیز در این مدت صرف این فرایند فرسایشی شده‌بود.

اتحادیه اروپا، به‌زودی باید با دردسرهای مربوط به ایرلند که حاصل برگزیت خواهد بود سروکله بزند و از طرفی هم گرفتار توافقات بعدی با بریتانیا باشد اما روایت خبرنگاران اتحادیه اروپای رسانه‌ای حاکی از همان نفس راحت است. اگر آن‌ها اختیار مطلق داشتند احتمالا الان نخست‌وزیر جو سوینسون از حزب لیبرال‌دمکرات داشت لغو برگزیت بدون همه‌پرسی و کندن قال قضیه را جشن می‌گرفتند اما در غیاب این گزینه‌های رویایی، قطعاً اروپایی‌ها راضی‌اند از این که دیگر مجبور نیستند با سؤال برگزیت مواجه باشند و البته بریتانیا در این مدت آن قدر اتحادیه را آزار داده‌است که راحت‌شدن از شرش هم حس خوشایندی برای آن‌ها داشته باشد.

تمایل اروپایی‌ها به ماندن بریتانیا، مدت‌ها پیش جای خود را به تمایل به راحت‌شدن از شر این بحث داد. آن‌ها البته امیدوار بودند سختی ماجرا، بریتانیا را پشیمان کند اما باز، مدت‌ها پیش، شاید در اواخر دوران ترزا می، به این نتیجه رسیدند که سیستم بریتانیا نخواهند توانست از این سمت از بحران خارج شود.

امید دیگر آن‌ها البته این بود که دردسرهای بریتانیا در ماجرای برگزیت درس عبرتی شود برای دیگرانی که ممکن است در فکر خروج باشند. بریتانیا چهار سال است به هیچ کار دیگری در پارلمانش نرسیده و حالا بعد از این همه مدت، تازه به اول راه گفت‌وگوهای مربوط به پس از خروج رسیده است. ضمن این که در پایان این روند، بوریس جانسون، نخست‌وزیر این کشور است. عبرت از این بالاتر؟!

 

ارسال نظر