کد خبر : 429

پیام نو- کاست: برخی با تک‌آثار درخشان‌شون در تاریخ موندگار شدن، مثل حسن گل‌نراقی با «مرا ببوس» که در مجموع دو ترانه توی کارنامه‌اش هست یا حتی نابغه‌ای مثل آنتوان دوسنت اگزوپری که آثار شاخص زیادی داره؛ اما دنیا اونو با «شازده کوچولو» می‌شناسه؛ ساموئل بکت رو هم میشه توی این دسته قرار داد.

 «در انتظار گودو» یکی از شاخص‌ترین آثار ادبی جهان محسوب میشه؛ از اون دست نمایش‌نامه‌هایی که شاید خیلی‌ها نخونده باشن؛ اما حداقل یه بار اسمش رو شنیدن.

البته تعداد اونایی که «گودو» براشون غریبه است؛ مخصوصاً بین نسل جَوون کم نیست. یغما گلرویی در یکی از ترانه‌هاش برای خواننده‌ای مشهور، اشاره‌ای به‌ «گودو» می‌کنه و در فضای مجازی با سؤالات زیادی روبرو میشه؛ «گودو کیه؟»

بکت در سال 1969 جایزه نوبل ادبیات رو دریافت کرد. جالب اینکه گزارش‌هایی از آکادمی نوبل منتشر شده که نشون میده سال 1968 قرار بوده نوبل به این نویسنده ایرلندی اعطا بشه؛ اما رئیس وقت آکادمی سوئد، مخالف سرسخت بکت بوده و اجازه نداده این اتفاق بیفته.

 بکت، نگاهی صریح، طنازانه و البته بدبینانه نسبت به اتفاقات داشت. آثار اون به زبان‌های مختلف دنیا از جمله ایرانی ترجمه شده و حتی در دانشگاه‌ها و کارگاه‌های نمایشنامه‌نویسی و داستان‌نویسی تدریس میشه. دقیقاً 30 سال پیش، 22 دسامبر 1989، بکت از دنیا رفت؛ اما نام و آثارش هنوز هم زنده‌ان.

 

 

ارسال نظر