| 03:36   

پیام نو| صاف و زلال‌اند مثل آب. اسم‌شان را می‌دانند، اما نمی‌دانند چند ساله‌اند. «محمدجعفر» می‌گویدک «دو ساله‌ام» و «مهدی» با لهجه غلیظ همدانی می‌گوید: «۲۰۰ سالمه». «صَفر» همه تلاشش را می‌کند تا نقاشی‌اش را نشان دهد و «امیرحامد» که شبیه بچه‌های سندروم داون است تصنیف «علی مولا» را با تمام وجود و از ته دلش می‌خواند. عکاس: لیلا سادات عقیلی

کد خبر: 10957