کد خبر : 5017

مراسم یادبود مجازی سرحدی‌زاده برگزار شد؛

مراسم یادبود مجازی وزیر سابق کار و امور اجتماعی با حضور چهره‌های نامدار سیاسی و اجتماعی برگزار شد.

به گزارش پیام نو، دائره‌المعارف بزرگ اسلامی به مناسبت گرامیداشت سومین روز درگذشت ابوالقاسم سرحدی‌زاده، وزیر سابق کار و امور اجتماعی، مجلس یادبوی با حضور چهره‌های نامدار سیاسی و اجتماعی برگزار کرد.

این مجلس یادبود به‌دلیل محدودیت‌های پیشگیرانه از شیوع کرونا، به‌صورت مجازی برگزار شد.

کاظم موسوى بجنوردی، اصغر قریشی، احمد مسجدجامعی، اصغر کورنگی، کیوان صمیمی، سیامک لطف‌اللهی، سید رضا حسینی امین و اسماعیل شمس، سخنرانان این مراسم بودند که در لایو اینستاگرامی، درباره دبیرکل و بنیان‌گذار حزب اسلامی کار و نماینده سه دوره مجلس شورای اسلامی صحبت کردند.

سید محمدکاظم موسوی بجنورودی، رئیس مرکز دائره‌المعارف بزرگ اسلامی در ابتدای مراسم، درباره سرحدی‌زاده گفت: 14 سال در زندان‌ها و سلول‌ها با او بودم. او مردی سخاوتمند و دارای سلوک عرفانی بود که تمام افراد همجوارش، از او نیرو می‌گرفتند و در عمل، معلم وطنخواهی برای آنها بود. سرحدی‌زاده چنان دلیر بود که دلی دریایی و صرفاً خدایی داشت و هرگز نمی‌ترسید و هراسی به دل، راه نمی‌داد. او افسانه تقوا و انسانیت بود و آمادگی داشت در کوه و جنگل به پیکار با نیروهای اهریمنی برخیزد.

او ادامه داد: اگر بخواهیم در ایران و حتی انقلابیون جهان، فردی را به‌عنوان نمونه ذکر کنیم که چگونه در راه آرمان، مردم، وطن و مبارزه با ستم و بی‌عدالتی جنگید، سرحدی‌زاده، مثال کاملی است. نمی‌توانم مصیبت مرگ چنین مرد بزرگی را تحمل کنم و از خدا می‌خواهم به ما بردباری بیشتری عطا فرماید.

قریشی: سکوت و تدبیر فراوان داشت

اصغر قریشی، سفیر سابق ایران در یمن در ادامه مراسم تصریح کرد: وقتی دادگاه دوم ما در زندان قصر تشکیل شد و رأی دادگاه را اعلام کردند، 13 نفر را از جمع ما 55 نفر جدا کردند که یکی از آن 13 نفر، ابوالقاسم سرحدی‌زاده بود و به بخش عادی منتقل کردند؛ خطرناک‌ترین بخشی که قاتلان در آن حضور داشتند. مشورت کردیم و تصمیم گرفتیم نامه‌ای به مدیریت زندان بنویسیم.

او ادامه داد: نامه نوشتیم و 72 ساعت فرصت دادیم تا ما را منتقل کنند، وگرنه اعتصاب غذا خواهیم کرد که در عرض کمتر از 48 ساعت، این اتفاق رخ داد. در این چند روز، در رسانه‌ها و فضای مجازی درباره ابوالقاسم سرحدی‌زاده نوشتند و صفاتی را به او نسبت دادند. یکی از بارزترین ویژگی‌های او این بود که در دادگاه، از خود دفاع نکرد؛ بلکه از باورها و آرمان‌های خود دفاع کرد و با دفاع خود، تمام ژنرال‌ها را تحقیر کرد.

قریشی تصریح کرد: او عمیقاً به این روایت باور داشت که «بهترین جهاد، سخن گفتن از عدالت نزد حاکم ستمگر است.» سرحدی‌زاده در اظهار نظر بسیار دقیق بود. شاید بعضی اوصاف، مبالغه به‌نظر برسد؛ اما اگر خلقت بخواهد انسانی قدسی را به نمایش بگذارد، قطعاً از «ابوالقاسم» رونمایی خواهد کرد. او یکی از اسطوره‌های شرف، متانت و خستگی‌ناپذیری ملت ایران و نماد نام‌آشنای مردان مرد و ستم‌دیده دوران ستم‌شاهی بود. هیچ‌وقت زبان به غیبت و تهمت نگشود و سکوت و تدبیر فراوان داشت.

او یادآور شد: هیچ‌گاه مخالف را تخطئه نمی‌کرد و به صدای مخالف، احترام می‌گذاشت. سرحدی‌زاده، روح‌اش را نفروخت و تا پایان، انسان‌وار با باورهای خود زیست. زمانی که در زندان با هم بودیم، هیچ‌گاه ندیدم زبان به شِکوه باز کند. با آرامش و طمأنینه، زندان را تحمل می‌کرد. با شعر و عرفان مأنوس بود.

مسجدجامعی: سرحدی‌زاده همان‌گونه ماند که بود 

احمد مسجدجامعی، عضو شورای شهر تهران، دیگر سخنران این مراسم بود که در سخنانی اظهار کرد: سرحدی‌زاده همان‌گونه ماند که بود و تغییری در رفتار و خلق او ایجاد نشد. افراد زیادی نیستند که این‌گونه باشند. زندگی او با دشواری‌های زیادی درهم آمیخته بود. کارگر بود و به این موضوع افتخار می‌کرد؛ اما وقتی وزیر شد نیز همان آدم بود. هرکجا می‌رفت، همان‌جا تبدیل به دفتر کارش می‌شد. اگر سفره‌ای پهن بود و کارگران و کارمندان پای سفر بودند، می‌رفت و با آنها هم‌غذا می‌شد.

او ادامه داد: زمانی گزارشی از کودکان بی‌سرپرست و بدسرپرست به او ارائه دادم. کودکی بود که چشم‌اش را از دست داده بود؛ چون ابوالقاسم سرحدی‌زاده، خودش تجربه‌های تلخی داشت، آن کودکان را درک می‌کرد و به‌همین دلیل دغدغه کمک به آنها را داشت و می‌خواست هر طور شده به این کودکان کمک کند. درباره حاشیه‌نشینان نیز همین دغدغه را داشت. پرداختن به محرومان، مسئله است؛ اما پرداختن به محرومان با حفظ کرامت انسانی آنها، مسئله دیگری است که سرحدی‌زاده به آن توجه داشت.

کورنگی: سرحدی‌زاده عاشق خدمت به مردم بود

اصغر کورنگی، رئیس سابق زندان قصر، دیگر سخنرانی بود که پشت تریبون رفت و گفت: تعجب نکنید، من زندانبان ابوالقاسم سرحدی‌زاده بودم. دو عامل برای شناسایی فرد، کافی است؛ یکی اینکه فرد در دوران سختی و دیگری در اوج قدرت و لذت، هر دو، حالی یکسان داشته باشد و ابوالقاسم سرحدی‌زاده این‌گونه بود. او در زمان وزارت نیز همان رفتار و منش دوران زندان را داشت. او انسانی کاملاً ساده و عاشق انسان‌ها بود.

او تصریح کرد: هیچ‌وقت از او حرفی درباره فرد دیگری نشنیدم. سرحدی‌زاده عاشق خدمت به مردم بود. او مثال همان شعری است که می‌گوید: «مردن عاشق نمی‌میراندش. در چراغ تازه می‌گیراندش». سرحدی‌زاده وابسته ثروت و قدرت نبود. درد دل همه را می‌شنید. هیچ‌گاه از او تظاهر، غرور و تکبر ندیدم.

صمیمی: عدالت و آزادی، آرمان سرحدی‌زاده بود

کیوان صمیمی، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی با اشاره به دورانی که با ابوالقاسم سرحدی‌زاده در زندان بوده، گفت: اجازه می‌خواهم ابوالقاسم سرحدی‌زاده را به رسم دوران رفاقت در زندان، «ابوالی» صدا کنم. عدالت و آزادی، آرمان او بود. بعد از انقلاب، رئیس سازمان زندان‌ها شد، در حالی که پیش‌تر زندانی بود؛ وزیر کار شد، در حالی که پیش‌تر کارگر بود و در تمام این مدت، منش یکسانی داشت. رئیس سازمان‌ها بود بود؛ اما با موتور گازی رفت و آمد می‌کرد.

او ادامه داد: «ابولی» مثل آیت‌الله طالقانی با چپ‌ها و در کل دگراندیشان رابطه خوبی داشت. البته رابطه او با همه و حتی افراطیون نیز خوب بود. او حتی وقتی رئیس سازمان زندان‌ها شد، از افسران زندان زمان شاه برای مدیریت زندان‌ها استفاده کرد و اینجا می‌توان او را به نلسون ماندلا تشبیه کرد که وقتی روی کار آمد، از افراد شایسته نظام گذشته استفاده کرد. کاش متولیان امر در کل ایران، این کار را انجام می‌دادند و از ظرفیت‌های بزرگ مملکت بهره می‌بردند.

مراسم یادبود ابوالقاسم سرحدی‌زاده با سخنرانی چند تن دیگر پایان پذیرفت.

 

ارسال نظر