کد خبر : 2125

حبیب الله بدیعی، موسیقی‌دانی تنها و غمگین

آسمان موسیقی ایران همیشه پُرستاره بوده؛ از آوازخوانان خوش‌صدا تا آهنگسازان و نوازندگان چیره‌دست. حبیب‌الله بدیعی یکی از همان ستاره‌ها بود که نبوغ را از سرانگشتانِ هنرمندش به آرشه ویولن سُر می‌داد و نواهایی ماندگار و بی‌همتا خلق می‌کرد.

سال 1331 با ویولن‌اش، صدای حسین قوامی، خواننده نامدار و «شمس» را در فیلم «ولگرد» همراهی کرد. بدیعی و شمس در این فیلم با همدیگر آشنا شدند و چندی بعد ازدواج کردند.

استعداد حبیب‌الله بدیعی مورد توجه دست‌اندرکاران برنامه «گل‌ها» قرار گرفت و یک سال بعد وارد برنامه محبوب رادیو شد. به دعوت داوود پیرنیا، بنیان‌گذار برنامه «گل‌ها»، سرپرستی این برنامه را نیز برعهده گرفت.

با خواننده‌های سرشناسی مانند مرضیه، الهه، دلکش، پوران و رویا همکاری داشت. بدیعی حدود 200 آهنگ ساخت که از معروف‌ترین‌های‌شان می‌توان به «کعبه دل‌ها» با صدای الهه اشاره کرد.

چهارم فروردین سال 1312 در روستای ازان‌ده سوادکوه مازندران به‌دنیا آمد. پدرش میرزا عبدالصمدخان از خان‌های سوادکوه بود و علاقه زیادی به فرهنگ و ادب داشت. مادرش، سلطنت خانم نیز به موسیقی علاقه‌مند بود.

بدیعی در نواختن گوشه‌های ایرانی، سبک خاص و قدرت فوق‌العاده‌ای داشت، به‌طوری که ضمن توانایی در آرشه‌کشی و انگشت‌گذاری، صدای ساز او از لطافت ویژه‌ای برخوردار بود، بدون اینکه به اصالت موسیقی سنتی ایرانی، لطمه‌ای بزند.

قلب بزرگی داشت. بیژن ترقی، ترانه‌سرای نامدار از او به‌عنوان یکی از تنهاترین، غمگین‌ترین، پُرسوزترین و هنرمندترین مردان موسیقی ایران زمین یاد کرد و گفت: «یقین دارم چشم روزگار دیگر چنین دلسوخته و هنرمند نازک‌اندیش شوریده‌ای را به خود نخواهد دید.»

سرانجام 27 مهرماه سال 1371 در حالی که در انتظار تماشای شصتمین بهار زندگی‌اش بود، بر اثر سکته قلبی درگذشت و در آرامگاه امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شد.

 

 

 

ارسال نظر