کد خبر : 3301

نامش مثل امامعلی حبیبی، عبدالله موحد و رسول خادم، خاص نبود. اسم و فامیلی‌اش را هزاران ایرانی دیگر نیز داشتند؛ علیرضا سلیمانی؛ اما با دوبنده روی تشک کشتی، شبیه به هیچ‌کس دیگری نبود.

بدشانس بود؛ شاید مثل «آلفردو دی استفانو» و «اریک کانتونا»، ستاره‌های تیم‌های فوتبال رئال مادرید و منچستریونایتد که همیشه از جام جهانی، جا می‌ماندند. سلیمانی نیز سه المپیک را در بهترین روزهای ورزشی‌اش از دست داد.

البته دو بار راهی المپیک شد؛ ولی یک بار خیلی زود، یک بار نیز خیلی دیر. وقتی 20 ساله بود در المپیک 1976 مونترال روی تشک رفت؛ اما کم‌تجربه بود. 16 سال بعد با 36 سال سن در المپیک 1992 بارسلون شرکت کرد؛ ولی پرچمدار کاروان ورزشی ایران، بازهم بدشانس بود.

علیرضا سلیمانی، مدال المپیک نگرفت؛ اما تنها قهرمان ایرانی جهان در دسته فوق سنگین بوده و هست. سال 1989 در دیداری تاریخی به مصاف «بروس بومگارتنر» رفت و با شکستِ کشتی‌گیر نامدار آمریکایی، افتخاری ماندگار و تکرار نشدنی کسب کرد.

عاشق زورخانه، میل و کباده بود، به‌همین دلیل «پهلوان باشی» صدایش می‌زدند. رفیق صمیمی رضا سوخته‌سرایی بود؛ با هم کشتی می‌گرفتند و به زورخانه می‌رفتند.

از بس صمیمی بودند، با هم نیز در بیمارستان بستری شدند. سوخته‌سرایی می‌گفت: «حاضرم قلبم رو بدم تا علی بلند شه.»

31 اردیبهشت سال 1393 در سن 58 سالگی درگذشت. سکته قلبی راه نفس‌اش را بست و قبل از 60 سالگی با حسرت مدال المپیک رفت. امروز ششمین سالروز درگذشت پهلوان علیرضا سلیمانی است.

 

 

 

ارسال نظر