کد خبر : 4612

لاله و لادن بیژنی

آنهایی که دهه هفتادِ تلویزیون را به‌خاطر دارند، خواهران دوقلوی به‌هم چسبیده را خوب می‌شناسند؛ «لاله» و «لادن».

آنهایی که دهه هفتادِ تلویزیون را به‌خاطر دارند، خواهران دوقلوی به‌هم چسبیده را خوب می‌شناسند؛ «لاله» و «لادن». شاید هنوز هم خیلی‌ها ندانند کدام لاله بود و کدام لادن.

وقتی به‌دنیا آمدند، پدر و مادرشان در بیمارستان، رهای‌شان کردند. دکتر علیرضا صفائیان بُردشان نزد امام خمینی. با دستور امام، دو روزه شناسنامه لاله و لادن را به نام دکتر صفائیان و همسرش صادر کردند؛ اما وقتی پدر و مادر واقعی‌شان پیدا شدند، دوقلوها ترجیح دادند مستقل زندگی کنند.

حدود 6 ماه پیش از تولد 30 سالگی، تصمیم گرفتند خطر را به جون بخرند؛ تا شاید بتوانند برای نخستین بار مستقیم در چشم همدیگر نگاه کنند.

جداسازی موفقیت آمیز دوقلوهای نپالی، لاله و لادن را امیدوار کرد. با دکتر «کیت گوا»، جراح سنگاپوری تماس گرفتند و درخواست کردند جراحی مشابهی روی آنها انجام بدهد.

سیل کمک‌های مالی از سراسر جهان روانه شد. گروهی متشکل از 125 پزشک، عمل جراحی جداسازی را آغاز کردند. 52 ساعت گذشت. 80 درصد بافت‌ها جدا شدند، همه‌چیز خوب پیش می‌رفت؛ تا این‌که خونریزی شروع شد.

اول، لادن و کمتر از دو ساعت بعد، لاله با دنیا خداحافظی کردند. 10 سال بعد مسئول تشریح جسد لاله و لادن گفت: «این دو اصلاً نباید جراحی می‌شدند.»

17 تیر، هفدهمین سالمرگ مشهورترین دوقلوهای ایرانی است. وقتی لاله از خواهرش پرسید: «وقتی جدا بشیم، بازهم پیش من می‌مونی؟» لادن اولش به شوخی گفت: «نه، می‌دوم و فرار می‌کنم.» اما بعد گفت: «هرجا بری با توام، هیچ‌کس نمی‌تونه ما رو از هم جدا کنه»؛ کاری که فقط مرگ توانست انجامش بدهد.

ارسال نظر