کد خبر : 6228

علی‌اشرف درویشیان

علی‌اشرف درویشیان، یکی از رنجورترین چهره‌های تاریخ ادبیات ایران به‌شمار می‌رود؛ نویسنده و پژوهشگری متعهد و واقع‌گرا که بیش از 30 کتاب تألیف کرد.

پیام نو| خودش می‌گفت: «احساس می‌کردم جز نوشتن، راه دیگری ندارم». زندگی تلخ او و همکلاسی‌های‌اش در دوران کودکی باعث شد به نوشتن روی بیاورد.

علی‌اشرف درویشیان، یکی از رنجورترین چهره‌های تاریخ ادبیات ایران به‌شمار می‌رود؛ نویسنده و پژوهشگری متعهد و واقع‌گرا که بیش از 30 کتاب تألیف کرد.

پروایی نداشت از خانه به دوشی‌های‌اش حرف بزند. در کتاب «سال‌های ابری»، یکی از مشهورترین رمان‌های‌اش به تفصیل از زندگی اجاره‌نشینی‌اش نوشت؛ کتابی که سال 1370 چاپ شد.

سال 1320 در کرمانشاه به‌دنیا آمد. پدرش کارگر بود. گوش‌های «علی‌اشرف» از کودکی با قصه، خو گرفت؛ پای قصه‌های آدم‌های زیادی نشست؛ اما خودش می‌گفت: «مادربزرگم از همه‌شان بهتر بود.»

پسرِ بزرگ خانواده بود، در 12 سالگی مجبور شد کارگری کند تا خرج زندگی را دربیاورد؛ دقیقاً در بحبوحه کودتای 28 مرداد. در 16 سالگی به دانش‌سرای مقدماتی کرمانشاه رفت. 18 ساله بود که معلم بچه‌های روستایی در کرمانشاه شد.

رفت و آمد به تهران، باب آشنایی با نویسندگان نامداری از جمله جلال آل احمد را باز کرد. درویشیان همراه با چند شاگرد دیگر به خانه خالق «مدیر مدرسه» و «از رنجی که می‌بریم» می‌رفت، از ادبیات و تعهد می‌شنید و با نویسنده‌های بزرگ جهان، آشنا می‌شد.

درویشیان عضو فعال کانون نویسندگان ایران بود. پیش از انقلاب، سه بار به‌دلیل پخش اعلامیه دستگیر شد و به زندان رفت. از دانشگاه اخراج شد، انفصال از خدمت، سرنوشت معلمی‌اش بود و البته ممنوع‌القلمی را نیز تجربه کرد.

در جوایز ادبی مثل «هوشنگ گلشیری»، «مهرگان» و «گلاویژ» از او تقدیر شد. یکی از معترضان جدی به سانسور بود و خودسانسوری را جدی‌ترین آسیب ادبیات ایران می‌دونست. چند باری نیز تنِ کتاب‌های‌اش به تیغِ سانسور خورد و حتی ممنوع‌الچاپ شد.

چهارم آبان سال 1396 در سن 76 سالگی درگذشت. اواخر عمرش بیمار شد، می‌گفت: «یک روز قبل از بیماری، صحنه اعدام کُردهای عراق به دستور صدام را دیدم و این‌جور شدم.»

سوم شهریور، هفتادونهمین سالروز تولد نویسنده‌ای تأثیرگذار در ادبیات معاصر ایران‌زمین است.

ارسال نظر