کد خبر : 8154

دیگو مارادونا

راست می‌گفت. هیچ‌وقت، هیچ‌کسی مارادونا نشده و نمی‌شود.

پیام نو| بعد از ترک اعتیاد، افسردگی گرفت. در بیمارستان روانی بستری شد، وقتی می‌خواست مرخص شود، خاطره عجیبی از روزهای حضور در بیمارستان تعریف کرد. او گفت: «اینجا آدم‌های زیادی هستند که همه مشکلات روحی روانی دارند. به آنها گفتم «من مارادونا هستم»، همه خندیدند و گفتند: «هیچ‌وقت، هیچ‌کسی، مارادونا نمی‌شه.»

راست می‌گفت. هیچ‌وقت، هیچ‌کسی مارادونا نشده و نمی‌شود. حتی وقتی فوق ستاره‌هایی مثل باجو، رونالدو، رونالدینیو، زیدان و مسی روی زمین چمن درخشیدند، تقریباً همه باز هم معتقد بودند هیچ‌وقت، هیچ‌کسی مارادونا نمی‌شود.

هیچ هنرمند، سیاستمدار یا حتی ورزشکار دیگری نمی‌توانست در کوران جنگ فرسایشی با کرونا، فشارهای اقتصادی و خستگی روحی مردم، با خبر پرواز ابدی‌اش، قاره‌ها را تسخیر کند.

هزاران و شاید میلیون‌ها بچه را عاشق فوتبال کرد. از هنرنمایی‌ها و تاریخ‌سازی‌هایش می‌توان ساعت‌ها گفت و نوشت، اما دو صحنه‌ای که در یک روز رقم زد، نقطه‌عطفی را در تاریخ فوتبال و شاید ورزش جهان پدید آورد.

در مرحله یک‌چهارم نهایی جام جهانی 1986، آرژانتین مقابل انگلیس قرار گرفت. مارادونا، به فاصله چهار دقیقه، دو گل زد؛ دو گلی که در ذهن تمام فوتبالدوستان جهان مانده و هیچ‌گاه پاک نمی‌شود.

شاید واکنش بداهه گزارشگر بازی، بهترین جملات در وصف نابغه بود: «تو از کدوم سیاره هستی؟»

مارادونا به معنای واقعی کلمه، زندگی را زندگی کرد. ابایی نداشت از تجربه و اشتباه. از اعتیاد تا آزار جنسی. از شکست تا سقوط، اما ذره‌ای از محبوبیتش کم نشد.

در آرژانتین، سه روز عزای عمومی اعلام شد و ناپولی؛ باشگاهی که با مارادونا، اولین و بعد آخرین قهرمانی‌اش در سری آ ایتالیا را کسب کرد، چراغ‌های ورزشگاهش را تا صبح، روشن نگه داشت تا اسطوره مقدس، از آسمان، شهر را ببیند.

دیگو آرماندو مارادونا پنجم آذر مصادف با 25 نوامبر در سن 60 سالگی درگذشت. همیشه اسطوره بود؛ چه وقتی در مستطیل سبز، جادو می‌کرد، چه وقتی روی نیمکت مربیگری می‌نشست و شکست می‌خورد و چه وقتی بیرون از زمین، کارهای عجیب و حتی ناامیدکننده انجام می‌داد. خیلی‌ها معتقدند فوتبال هم با مارادونا مُرد!

ارسال نظر